ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ (1973)

«Ήταν κάτι αληθινά μεγάλο. Είμαι πολύ τυχερός που το έζησα. Τέτοια ώρα τη ζει κανείς μια φορά μόνο στη ζωή του… Λαός και Θεατρίνοι γίνηκαν ένα και με αφορμή μόνο το θεατρικό λόγο παίζανε κι οι δύο το ρόλο τους με ένα πάθος απερίγραπτο. Ήταν ένα ξεχείλισμα πίκρας – το πρώτο – πίκρας, αγανάκτησης, πείσματος, καημού, θρήνου, απόφασης, ελπίδας. Ποτέ άλλοτε δεν είδα ηθοποιούς “να μην παίζουν θέατρο” έτσι, και ποτέ δεν είδα θεατές “να είναι έτσι μέσα στο έργο”… Ολόκληρη η παράσταση ξετυλίχτηκε σαν ένας αγωνιστικός διάλογος, το κείμενο απ’ τη μια και το λαϊκό χειροκρότημα απ’ την άλλη – που δεν ήταν χειροκρότημα ούτε για το έργο ούτε για τους θεατρίνους… κι όταν η παράσταση τελείωνε βρόντησε το σύνθημα, πηγαίο, λυτρωτικό, αβάσταγο “Θα νι-κή-σου-με”.»

Κώστας Καλατζής (ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ)

Μπράβο σου, Ι.Κ.! Πόση χαρά, ομορφιά και συγκίνηση μας χάρισε και πάλι η πέννα σου! (…) Θαυμάζω πραγματικά, την ικανότητά σου να δίνεις ζωντανούς τύπους κι εναργείς εικόνες. Μπαίνεις στο πετσί των ηρώων σου, τους δίνεις ζωή και τους εμφανίζεις τόσο αληθινούς, ώστε αναγκάζεις, κυριολεκτικά, τον θεατή να τους ζει και να συμπάσχει ή να χαίρεται μαζί τους, να συμμετέχει, με δυο λόγια, στα δρώμενα. Τούτη όμως τη φορά παραείσαι πληθωρικός σε νοήματα και εικόνες! Επιχειρώντας μια μεγάλη αναδρομή στην ιστορία του τόπου μας – αρχαιότητα, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, 1821 και παεπόμενα, Μικρασιατική καταστροφή – κατορθώνεις να δώσεις χωρίς δημαγωγίες και ρηχές συγκινήσεις, τον παλμό των γεγονότων και να υπογραμμίσεις την ευγένεια, την μεγαλοψυχία και την αντρειοσύνη του πονεμένου και τόσες φορές προδομένου λαού μας, που με τις δημιουργικές δυνάμεις που κλείνει μέσα του, δεν χάνεται μέσα στους αιώνες, παρ’ όλες τις αντιξοότητες που κάθε τόσο τον βρίσκουν.

Γ. Παράσχος (ΕΜΠΡΟΣ)

Πολύ σωστά ο κ. Καμπανέλλης προσπάθησε να βρει τον συγγραφικό του στόχο μέσα στη «Μικρή Ιστορία». (…) Τα επεισόδια ου αντλούνται από το ιστορικό περιθώριο είναι και λαϊκότερα και βολικότερα για να υποδεχθούν στον σατιρικό χώρο. (…) Φοβούμαι πως στη γραφή αλλά περισσότερο στην παρουσίαση του έργου πρυτάνευσε η αρχή πως ο κόσμος πρέπει να

«καθοδηγηθεί» για να καταλάβει. (…) Μ’ όλες τις επιφυλλάξεις μας, χαιρετίζουμε την επιστροφή του κ. Καμπανέλλη στο λαϊκό, ουσιαστικό θέατρο.

Κ. Γεωργουσόπουλος (ΤΑ ΝΕΑ)

ΟΔΥΣΣΕΑ ΓΥΡΙΣΕ ΣΠΙΤΙ (1966)

Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν
Σκηνικά – Κοστούμια: Σοφία Ζαραμπούκα

«Το έργο αυτό γράφτηκε από άνθρωπο που δεν κινδυνεύει να στερέψει.»

Κώστας Σκαλιώρας (ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ)

«Στη Θηβαϊδα της θεατρικής μας παραγωγής με τις τόσο σπάνιες οάσεις, ο συγγραφέας του έργου αυτού, προσθέτει μιαν ακόμη καταπράσινη, δροσερή.»

Κώστας Οικονομίδης (ΕΘΝΟΣ)

«Είναι έξυπνα γραμμένη η σάτιρα του κ. Καμπανέλλη κι έξυπνα παίζεται. Τα ευρήματα αφθονούν, οι σκηνικές καταστάσεις έχουν τις πιο πολλές φορές πρωτοτυπία και φρεσκάδα. Μ’ όλο που ο θεατής έχει εθισθή στο κλίμα που δημιουργείται και περιμένει το απρόοπτο – εν τούτοις όταν έλθη, το χαίρεται και το απολαμβάνει.»

Αιμίλιος Χουρμούζιος (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

«Έργο που ενοχλεί, που ανησυχεί, που ταράζει, έργο που θα εκτιμηθή από μικρή μερίδα θεατών και που πιθανόν να προκαλέσει και δυσφορία, αλλά που είναι ένα από τα πιο αξιόλογα του Καμπανέλλη – πραγματικά “σύγχρονο Θέατρο”.»

Ειρήνη Καλκάνη (ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ)