Η ΑΠΟΙΚΙΑ ΤΩΝ ΤΙΜΩΡΗΜΕΝΩΝ (1970)

Η Αποικία των Τιμωρημένων – Πειραματικό Θέατρο Μαριέττας Ριάλδη

Σκηνοθεσία: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Σκηνικά: Βασίλης Φωτόπουλος
Κοστούμια: Κυριάκος Κατζουράκης

Έργο σε δύο μέρη, θεατρική διασκευή από το ομώνυμο διήγημα του Φραντς Κάφκα. Ένας απέιθαρχος στρατιώτης καταδικάζεται σε θάνατο και την απόφαση θα εκτελέσει ένα “ιδιόρρυθμο” μηχάνημα χαράσσοντας με αιχμηρές ακίδες πάνω στο γυμνό του σώμα το παράπτωμά του. Με το έργο αυτό ο Καμπανέλλης σπάει τη σιωπή του και επανεμφανίζεται στη δημόσια ζωή, για πρώτη φορά μετά την επιβολή της Δικτατορίας του 1967.

« … Από τον Κάφκα, ο Καμπανέλλης δανείστηκε μονάχα τον τίτλο: Αποικία των τιμωρημένων, που δεν αποδίδει απολύτως εκείνο που με τη δική μας «σημαντική» θα μεταφραζόταν ίσως καλύτερα «στρατόπεδο σωφρονισμού» ή «πειθαρχικό στρατόπεδο». Η Αποικία όμως αυτή έχει μια ποιητική προέκταση που μαστίζει τη φαντασία.»
« … Ο Καμπανέλλης δεν μιμείται. «Έπιασε», συνέλαβε με τις δικές του κεραίες αυτά τα μηνύματα που είναι στην πραγματικότητα – και στην κυριολεξία – «σημεία των καιρών». Το μήνυμα αυτό του «παράλογου», του υπερβολικού ως τον εξωφρενισμό, δεν αποκρυπτογραφείται σαν τηλεγράφημα με μυστικό κώδικα, μήτε ξεδιαλύνεται σα χρησμός. Είναι σα μια αστραπή μέσα στο χάος, που σε τοποθετεί μπροστά στην αγωνία μιας αποκαλύψεως. Ευθύνη του καθενός να συλλάβει την «υπεραλήθεια». Και μέσα από το σύμβολο να ξεχωρίσει τη φοβέρα.»

Ειρήνη Καλκάνη – ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ (Οκτώβριος 1970)

ΑΣΠΑΣΙΑ (1972)

Ασπασία – Θίασος Τζένης Καρέζη, Κώστα Καζάκου – Θέατρο Διάνα

Σκηνοθεσία: Κώστας Καζάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Βασίλης Φωτόπουλος

Ιστορικό δράμα. Η εγκαθίδρυση του δημοκρατικού πολιτεύματος στην Αθήνα, ο Χρυσός Αιώνας και το μεγαλείο της αθηναϊκής πόλης-κράτους υπό την εξουσία του Περικλή. Η Ασπασία, η σύντροφός του, εταίρα από τη Μίλητο, πνεύμα προοδευτικό και ελεύθερο, μια γυναίκα χειραφετημένη και ευαίσθητημ στέκεται επάξια στο πλευρό του, σύμβουλος, ερωμένη και συνοδοιπόρος στο δύδκολο έργο του μέχρι το τέλος της ζωή του.

«Έφυγα από την παράσταση παίρνοντας μαζί μου μια καλλιτεχνική χαρά. Γιατί παρακολούθησα μαζί ένα άριστο ελληνικό έργο ποιότητας και μια άρτια παράσταση… ζωηρή θεατρικότητα, έντονη δραματικότητα, ο λόγος αδιάλειπτα μεστός… μια παράσταση από κείνες, που κι ας υπάρχουν πολλά θέατρα, σπάνια έχουμε τη δυνατότητα να χαρούμε.»

Άλκης Θρύλος – περ. ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ (Νοέμβριος 1971)

ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΑΣ ΤΣΙΡΚΟ (1973)

Το Μεγάλο μας Τσίρκο – Θέατρο Αθήναιον – Θίασος Καρέζη – Καζάκου

Σκηνοθεσία: Κώστας Καζάκος
Σκηνικά Κοστούμια: Φαίδων Πατρικαλάκης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Το 1973 η Τζένη Καρέζη και ο Κώστας Καζάκος ζήτησαν από τον Ιάκωβο Καμπανέλλη να γράψει ένα έργο για τιν θίασό τους. Το απότέλεσμα ήταν ένα μουσικοθεατρικό έργο με αντιστασιακό μήνυμα, που έμελλε να γίνει μια παράσταση θρύλος για το ελληνικό θέατρο, όχι μόνο των χρόνων εκείνων. Το έργο στηρίζεται στη σάτιρα και στην παρωδία και έχει την επιθεωρησιακή δόμή μιας μουσικής παράστασης, με σπονδυλωτά σκετς που διαπερνούν ολόκληρη σχεδόν την ελληνική ιστορία.

«Ήταν κάτι αληθινά μεγάλο. Είμαι πολύ τυχερός που το έζησα. Τέτοια ώρα τη ζει κανείς μια φορά μόνο στη ζωή του… Λαός και Θεατρίνοι γίνηκαν ένα και με αφορμή μόνο το θεατρικό λόγο παίζανε κι οι δύο το ρόλο τους με ένα πάθος απερίγραπτο. Ήταν ένα ξεχείλισμα πίκρας – το πρώτο – πίκρας, αγανάκτησης, πείσματος, καημού, θρήνου, απόφασης, ελπίδας. Ποτέ άλλοτε δεν είδα ηθοποιούς “να μην παίζουν θέατρο” έτσι, και ποτέ δεν είδα θεατές “να είναι έτσι μέσα στο έργο”… Ολόκληρη η παράσταση ξετυλίχτηκε σαν ένας αγωνιστικός διάλογος, το κείμενο απ’ τη μια και το λαϊκό χειροκρότημα απ’ την άλλη – που δεν ήταν χειροκρότημα ούτε για το έργο ούτε για τους θεατρίνους… κι όταν η παράσταση τελείωνε βρόντησε το σύνθημα, πηγαίο, λυτρωτικό, αβάσταγο “Θα νι-κή-σου-με”.»

Κώστας Καλατζής – ΣΕΛΙΔΕΣ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ (Ιούνιος 1973)

Μπράβο σου, Ι.Κ.! Πόση χαρά, ομορφιά και συγκίνηση μας χάρισε και πάλι η πέννα σου! (…) Θαυμάζω πραγματικά, την ικανότητά σου να δίνεις ζωντανούς τύπους κι εναργείς εικόνες. Μπαίνεις στο πετσί των ηρώων σου, τους δίνεις ζωή και τους εμφανίζεις τόσο αληθινούς, ώστε αναγκάζεις, κυριολεκτικά, τον θεατή να τους ζει και να συμπάσχει ή να χαίρεται μαζί τους, να συμμετέχει, με δυο λόγια, στα δρώμενα. Τούτη όμως τη φορά παραείσαι πληθωρικός σε νοήματα και εικόνες! Επιχειρώντας μια μεγάλη αναδρομή στην ιστορία του τόπου μας – αρχαιότητα, Βυζάντιο, Τουρκοκρατία, 1821 και παεπόμενα, Μικρασιατική καταστροφή – κατορθώνεις να δώσεις χωρίς δημαγωγίες και ρηχές συγκινήσεις, τον παλμό των γεγονότων και να υπογραμμίσεις την ευγένεια, την μεγαλοψυχία και την αντρειοσύνη του πονεμένου και τόσες φορές προδομένου λαού μας, που με τις δημιουργικές δυνάμεις που κλείνει μέσα του, δεν χάνεται μέσα στους αιώνες, παρ’ όλες τις αντιξοότητες που κάθε τόσο τον βρίσκουν.

Γ. Παράσχος – ΕΜΠΡΟΣ (Ιούλιος 1973)

Πολύ σωστά ο κ. Καμπανέλλης προσπάθησε να βρει τον συγγραφικό του στόχο μέσα στη «Μικρή Ιστορία». (…) Τα επεισόδια ου αντλούνται από το ιστορικό περιθώριο είναι και λαϊκότερα και βολικότερα για να υποδεχθούν στον σατιρικό χώρο. (…) Φοβούμαι πως στη γραφή αλλά περισσότερο στην παρουσίαση του έργου πρυτάνευσε η αρχή πως ο κόσμος πρέπει να «καθοδηγηθεί» για να καταλάβει. (…) Μ’ όλες τις επιφυλλάξεις μας, χαιρετίζουμε την επιστροφή του κ. Καμπανέλλη στο λαϊκό, ουσιαστικό θέατρο.

Κ. Γεωργουσόπουλος ΤΑ ΝΕΑ (Ιούλιος 1973)

ΤΟ ΚΟΥΚΙ ΚΑΙ ΤΟ ΡΕΒΥΘΙ ένα κάποιο παραμύθι (1974)

Το Κουκί και το Ρεβύθι – Θέατρο Αθήναιον – Θίασος Καρέζη – Καζάκου

Σκηνοθεσία: Κώστας Καζάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Φαίδων Πατρικαλάκης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Έργο με δεκαεννέα αυτοτελείς σκηνές-επεισόδια, σε παρόμοιο ύφος με Το μεγάλο μας τσίρκο. Στα επεισόδια σχολιάζονται ο παραλογισμός του αυταρχικού κρατους και η λογοκρισία και γίνεται αναφορά στην άνοδο του ναζισμού στη Γερμανία.

“Το νέο αυτό έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη θα μπορούσε κανείς να το χαρακτηρίσει σαν ένα θεατρογραφικό κοκταίηλ με στοιχεία επιθεωρησιακά, μιούζικαλ, ηθογράφικά, “χάπενινγκς”, μέσα στο ζωντανό χώρο της λαϊκής αυλής, τόσο προσφιλή πάντα στο συγγραφέα του. Ξεχωρίζουν οι στόχοι για μια κοινωνική σάτιρα, με συμβολικές αντιστοιχίες, επικαιρικό ενδιαφέρον και πνευματικούς σπινθηρισμούς.”

Άγγελος Δόξας – ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΚΟΣΜΟΣ (Ιούλιος 1974)

Ο ΕΧΘΡΟΣ ΛΑΟΣ (1975)

Ο Εχθρός Λαός – Θέατρο Αθήναιον – Θίασος Καρέζη – Καζάκου

Σκηνοθεσία: Κώστας Καζάκος
Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Κυριακούλης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Ένα θεατρικό έργο πολιτικής και κοινωνικής κριτικής.

Ι.Κ.: “Το έργο αρχίζει στα μέσα του 1964 και τελειώνει τη νύχτα της 21ης Απριλίου 1967. Πρώτη ύλη του έργου-που είνα μια κωμωδία για κλάματα-είνα μια επιλογή από τα διατρέξαντα στο ενδιάμεσο διάστημα. Ο λόγος που “έσπευσα” να ασχοληθώ με την περίοδο εκείνη είναι γιατί βρίσκω πολλές ανησυτικές ομοιότητες με την τωρινή. Ομοιότητες που πιστεύω πως πρέπει να μας γίνουν “ειδοποίηση”.

« … Αυτό που επιχείρησε ο κ. Καμπανέλλης είναι τολμηρό. Πρώτο, τόλμησε ν’ ανεβάσει στη σκηνή πρόσφατα πολιτικά γεγονότα, δεύτερο, τόλμησε να έχει μια θέση προσωπική για τα γεγονότα, τρίτο, τόλμησε να πάει ενάντια στο ρεύμα της πολιτικής συνύπαρξης, αντίθετα, τέταρτο, τόλμησε μια θέση πολιτικής πόλωσης και, τέλος, τόλμησε να μεταφέρει αυτούσια τα γεγονότα στη σκηνή, και ιδιαίτερα «το λόγο», χωρίς φανερές επεμβάσεις. Το μέγεθος της τόλμης έχει χειροπιαστές αποδείξεις. Έντονες ήδη αντιδράσεις από μια μερίδα του Τύπου, αλλά κυρίως, το πάγωμα του κοινού που παρακολουθεί το έργο.»
« … Το μούδιασμα του κοινού είναι για μένα τουλάχιστον ένα μέγα πολιτικό μάθημα. Φοβόμαστε ακόμα τους μπαμπούλες που αιώνες τώρα διδαχτήκαμε να θεωρούμε σύμβολα.»
« … Περίσσεψε τόσο πολύ ο χαφιεδισμός στα χρόνια μας, δούλεψε τόσο πολύ η τρομοκρατία, που φοβάμαι πως ο μέσος αστός τουλάχιστον είναι έτοιμος να τα εφεύρει, μόνο και μόνο για να δικαιολογήσει την ύπαρξη της κρυψώνας του.»
« … τόλμησε να ξεγυμνώσει τους θεσμικούς και τους πολιτικούς μύθους (ανεξάρτητα αν συμφωνεί κανένας ή όχι με την πολιτική του θέση) μπροστά σε μια αστική άμυνα που στηρίζεται στη κρυψίνοια.»

Κώστας Γεωργουσόπουλος (Ιούλιος 1975)

ΠΡΟΣΩΠΑ ΓΙΑ ΒΙΟΛΙ ΚΑΙ ΟΡΧΗΣΤΡΑ (1976)

Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα (Ο πιστός άνθρωπος, Η γυναίκα και ο λάθος, Ο πανηγυρικός, Ο άνθρωπος και το κάδρο)

Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάββας Χαρατσίδης
Μουσική Επιμέλεια: Ρηνιώ Παπανικόλα

Σπονδυλωτό έργο με τέσσερα μονόπρακτα: Ο πιστός άνθρωπος, Ο πανηγυρικός, Ο άνθρωπος και το κάδρο, Η γυναίκα και ο λάθος. Στο Πρόσωπα για βιολί και ορχήστρα κυριαρχούν τα ατομικά πάθη και οι ιδιωτικές ιστορίες. Όλα τα πρόσωπα σκαγραφούνται με βάση πολιτικά πρόσωπα και γεγονότα της εποχής. Το πολιτικό πλαίσιο προβάλλει μέσα από τις τέσσερις αυτές ιστορίες, στραπατσαρισμένο από τον υποκειμενικό τρόπο με τον οποίο οι ήρωες αντιμετωπίζουν τα γεγονότα και τη γενική κατάσταση.

«Για πρώτη φορά στο νεοελληνικό Θέατρο η διαλεκτική γίνεται αληθινό θεατρικό γεγονός. Εδώ δεν γράφτηκε απλώς ένα αριστουργηματικό μονόπρακτο, δεν ακούστηκε ένας λόγος κρουστός που αγγίζει τον χώρο της μεγάλης ποίησης γράφτηκε και το πιο ολοκληρωμένο δοκίμιο νεοελληνικής κοινωνιολογίας. Αυτό, ναι, είναι πολιτικό Θέατρο.» (Για το μονόπρακτο Η γυναίκα και ο λάθος)

Κώστας Γεωργουσόπουλος – ΤΟ ΒΗΜΑ

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΔΟΛΑΡΙΩΝ (1977)

Η Παναγία των Δολλαρίων – Θίασος Τζένης Καρέζη, Κώστα Καζάκου, Γιάννη Φέρτη

Διασκευή από το έργο του Garson Kanin Born Yesterday (1946)
Σκηνοθεσία: Κώστας Μπάκας
Σκηνικά – Κοστούμια: Αντώνης Κυριακούλης

Ο Καμπανέλλης μετατοπίζει χρονικά και τοπικά την υπόθεση, κρατά από το πρωτότυπο έργο τα πρόσωπα και τις σχέσεις, και με άλλοθι τα ήθη και τους χαρακτήρες του αμερικανικού κατεστημένου, δημιουργεί μια πολιτική σάτιρα θίγοντας τους ανθρώπους εκείνους που για Θεό τους έχουν μόνο το χρήμα και πάνω από αυτό δεν βάζουν ούτε την ίδια την ανθρώπινη ζωή.

« … Το έργο αυτό, που προβάλλει τόσο ρεαλιστικά, ήθη και χαρακτήρες του καθημερινού αμερικανικού κατεστημένου, θίγει ένα τόσο ζωντανό και λεπτό τομέα του αμερικανικού βίου και των ανθρώπων, που συνθέτουν ένα μεγάλο μέρος του λαού, που για Θεό τους έχουν μόνο το χρήμα και πάνω απ’ αυτό δεν βάζουν ούτε κι αυτή την ανθρώπινη ζωή.
Αυτή την εικόνα ο Καμπανέλλης την απέδωσε άριστα, οι τύποι του έργου έχουν αλήθεια και πειστικότητα και ο διάλογος, αυτός ο τόσο ωμός πολλές φορές, προκαλεί το γέλιο.»

Περσεύς Αθηναίος – ΗΜΕΡΗΣΙΑ (Ιούνιος 1977)

« … Ο Καμπανέλλης διασκευάζει τόσο ελεύθερα τον Κάνιν, ώστε μπορεί κανείς να πει πως γράφει νέο έργο. Κρατώντας από το πρωτότυπο τα πρόσωπα και τις σχέσεις, έχει την ευχέρεια να πει ένα σωρό πράγματα με το άλλοθι της μετατοπισμένης χρονικά και τοπικά υπόθεσης. Τελικά σκάρωσε μια αλαφριά, πικάντικη και ευθύγραμμη πολιτική σάτιρα με όλες τις νόμιμες συνταγές και τη σωστή δοσολογία.»

Κώστας Γεωργουσόπουλος – ΤΟ ΒΗΜΑ (Ιούνιος 1977)

ΤΑ ΤΕΣΣΕΡΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΤΡΑΠΕΖΙΟΥ (1978)

Τα Τέσσερα πόδια του Τραπεζιού – Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάββας Χαρατσίδης

Δραματική κωμωδία σε δύο μέρη. Η πορεία μιας μεγαλοαστικής οικογένειας στην Ελλάδα κατα τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Ο πατέρας βρίσκεται σε πολύχρονη αφασία, χωρίς επαφή με το περιβάλλον. Τα πρ’οσωπα της οικογένειας, η υπερήλικη θεία και τα επτά αδέλφια προσπαθούν να βρουν λύση στις ευαίσθητες οικογενειακές και συνεταιριστικές σχέσεις τους. Ανελέητες ραδιουργίες και λυσσαλέοι καυγάδες γίνονται συνέχεια ανάμεσά τους με στόχο την εξασφάλιση της ηγεσίας της μεγάλης βιομηχανικής επιχείρησης της οποίας είναι κληρονόμοι.

«… πρέπει να βρέθηκε σε μια στιγμή ιδιαίτερης ψυχικής ευφορίας, όταν έγραφε “Τα τέσσερα πόδια του τραπεζιού”. Έργο μιας πνοής, η δεινή αυτή κωμικοτραγική κοινωνική σάτιρα, έχει μια σπάνια αρχιτεκτονική αρτιότητα, έναν χείμαρρο ευφυών ευρημάτων, φραστικών και τεχνικών.»

Άλκης Μαργαρίτης – ΤΑ ΝΕΑ

Ο ΜΠΑΜΠΑΣ Ο ΠΟΛΕΜΟΣ (1980)

Ο Μπαμπάς ο Πόλεμος – Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Γιώργος Λαζάνης
Σκηνικά – Κοστούμια: Δαμιανός Ζαρίφης

Αρχαιόθεμη κωμωδία, σε έξι εικόνες και επίλογο, βασισμένη στο ιστορικό επεισόδιο του 305 π.Χ., όταν ο Μακεδόνας στρατηγός Δημήτριος ο Πολιορκητής πολιόρκησε τη Ρόδο και η πολιορκία αυτή μετέτρεψε τους ειρηνικούς και αφοσιωμένους στο εμπόριο Ροδίους σε δεινούς πολεμιστές, για να καταλήξει σε ανακωχή και συμβιβασμό.

«Δροσερό, κεφάτο, πνευματώδες, τσούζει όσο πρέπει και όπως πρέπει. Κωμωδία που πατάει ελαφρά πάνω στην πολιτική σάτιρα που δεν επιβαρύνει: το είδος της κωμωδίας. Μια γουστόζικη αλληγορία, ένα θέμα θεατρικότατα μαστορεμένο και, κυρίως ένας έξυπνος διάλογος.»

Τάσος Λιγνάδης – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Η ΟΔΟΣ… (1987)

“Μονόπρακτο ή μια εικόνα”. Γραμμένο το 1949 με αρχικό τίτλο Σιλωάμ. Βασικός άξονάς του είναι οι νωπές ακόμα μνήμες του συγγραφέα από τα βιώματα που είχε κατά τη διάρκεια του εγκλεισμού του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μαουτχάουζεν. Πρόκειται για τη δραματοποίηση του κεφαλαίου 29 του πεζογραφήματος “Μαουτχάουζεν” με τίτλο “Ο Θεός στην ξεχωριστή παράγκα”.

“… σε τελείως διαφορετικό κλίμα και ύφος ανήκει Η οδός… του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Εδώ ο προβληματισμός γενικεύεται και ξεφευγει από τα όρια των προσώπων και των συγκρούσεων της καθημερινής ζωής. Θέτονταςτον άνθρωπο απέναντι στα μεγάλα στα μεγάλα ερωτήματα της ύπαρξης και του θανάτου, των ευθυνών του προς το σύνολο, της ανάγκης ορισμένων κανόνων και ηθικών αξιών, στις αποφάσεις και στις πράξεις του. Κι ο τρόπος κατάδειξης, δηλαδήη θεατρική γραφή, εγκαταλείπει τα καθιερωμένα σχήματα για να ανιχνέυσει καινούργιους ορίζοντες περισσότερο απελευθερωμένους, περισσότερο αφαιρετικούς και ανάγλυφους που χαρακτηρίζουν πια τη σύγχρονη θεατρική γλώσσα και έκφραση.”

Βάιος Παγκουρέλης (Προλόγισμα στη σκηνική ανάγνωση του έργου τον Απρίλιο του 1977)

Ο ΑΟΡΑΤΟΣ ΘΙΑΣΟΣ (1988)

Ο Αόρατος Θίασος – Εθνικό Θέατρο – Κεντρική Σκηνή

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Σάββας Χαρατσίδης
Μουσική: Θόδωρος Αντωνίου

Ήρωες είναι ένα ζευγάρι συνβιβασμένων μεγαλοαστών, παντρεμένων είκοσι πέντε χρόνια. Στην κρεβατοκάμαρα του ζευγαριού τη νύχτα, μένουμε μαζί του μέχρι το ξημέρωμα και παρακολουθούμε σε αναπαράσταση αυτά που ο καθένας τους ζει χωριστά, την εσωτερική του περιπέτεια ως το πρωι. Όλα οσα γίνονται στη σκηνή είναι μεταμέλειες, ενοχές, ανοχές, συμβολικές δολοφονίες, ανεκπλήρωτοι έρωτες, αλαζονίες και ταπεινώσεις. Όμως ο συμβιβασμός είναι πλήρης και οριστικός.

“Πρόκειται σαφώς για ένα έργο ωριμότητας, αλήθειας, γραμμένο με δεξιοτεχνία, στο οποίο ο “κλαυσίγελως” της ψυχής του σημερινού ανθρώπου περιπλανήθηκε πάρα πολύ, για να θυμηθούμε τον Όμηρο, και επιστρέφει τώρα σε μια ρημαγμένη “μέσα” Ιθάκη, κατοικημένη από φαντάσματα μνήμης, τυραννικούς ίσκιους και άλλα πλάσματα της νύχτας. Η καβαφική ουσία του έργου δεν περιορίζεται μόνο στον τίτλο, αλλά ένας γνήσιος καβαφικός τόνος διαπερνά όλο το κείμενο, καθώς οι ήρωες συνειδητοποιούν ξαφνικά τα “τείχη” που υψώθηκαν γύρω τους απομόνωντας τους από την πραγματική ζωή.”

Λέανδρος Πολενάκης – Η ΑΥΓΗ

«Αν πράγματι ο Καμπανέλλης σας αιφνιδιάσει, αυτό έγκειται στη γνώση του να αναπαριστά ένα νέο κόσμο, το πλαγκτόν της κοινωνικής σούπας της μεταπολεμικής μιξοαστικής μας σχιζοφρένειας… Το πικρό και αφόρητο συμπέρασμα από το έργο του Καμπανέλλη που θα ενοχλήσει πολλούς είναι ακριβώς αυτό. Το περίσσευμα του μίσους είναι η δύναμη της κοινωνίας μας, που επιβιώνει καταπίνοντας τους εφιάλτες της και τρεφόμενη με τις ενοχές της.»

Κώστας Γεωργουσόπουλος – ΤΑ ΝΕΑ

«Στο Θέατρο μπορούν να σημειωθούν πολλών ειδών “επιτυχίες”. Άλλες σε σχέση με την ανταπόκριση του κοινού. Και άλλες, πιο “μυστικές” και προσωπικές σε σχέση με την ίδια θεατρική δημιουργία Οι πρώτες έχουν πιο μεγάλη σημασία για το “σήμερα”… αλλά οι δεύτερες σημαίνουν πιο πολλά για το “διηνεκές”… Μια τέτοια επιτυχία σημείωσε το νεοελληνικό Θέατρο και ο Καμπανέλλης προσωπικά με το νέο του έργο “Ο Αόρατος Θίασος”… Μια “επιτυχία” ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ μια “επιτυχία” ΕΞΕΛΙΞΗΣ.»

Βάιος Παγκουρέλης – 24 ΩΡΕΣ