ΧΟΡΟΣ ΠΑΝΩ ΣΤΑ ΣΤΑΧΥΑ (1950)

Χορός πάνω στα στάχυα – Θέατρο Διονύσια, Αδαμάντιου Λεμού

Σκηνοθεσία: Αδαμάντιος Λεμός
Σκηνικά – Κοστούμια: Μαρία Ράμφου
Μουσική: Αργύρης Κουνάδης

Δράμα σε τρεις πράξεις. ανέβηκε το 1950 στο πρωτοποριακο θεατράκι του Αδαμάντιου Λεμού στην Καλλιθέα. Αποτελεί τη δραματουργική ανάπτυξη του δημοτικού τραγουδιού – παραλογής “Τ’ αγαπημένα αδέρφια και η κακή γυναίκα” με κάποιες διαφοροποιήσεις. Κατά δήλωση του ίδιου του συγγραφέα, στο έργο αυτό συνομιλεί με τον Ματωμένο γάμο του Λόρκα , αλλά και με το σύγχρονό του Νυφιάτικο τραγούδι του Νότη Περγιάλη.

Από το έργο σώζεται μόνο η Α’ και η Γ’ πράξη

«…Αλλά ο νέος συγγραφέας είναι πολύ νέος κι αυτό προσδίδει μεγαλύτερη αξία στην προσφορά του… Με μέσα λιτά, με άψογη γλωσσική χρήση, με τεχνική επιδεξιότητα ανώτερη απ’ την προσδοκωμένην κατώρθωσε να μας υποβάλη σε θεατρική μορφή την ποίηση της ατμόσφαιρας του δημοτικού τραγουδιού, εγγράφοντας στο ενεργητικό του μιαν επιτυχία, που σαν ξεκίνημα δικαιολογεί ευοίωνη εξέλιξη.»

Μιχάλης Περάνθης – ΕΘΝΟΣ (1950)

Η ΕΒΔΟΜΗ ΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ (1956)

Η έβδομη μέρα της δημιουργίας – Εθνικό Θέατρο – Β’ Σκηνή

Σκηνοθεσία: Κώστης Μιχαηλίδης
Σκηνικά – Κοστούμια: Κλεόβουλος Κλώνης
Μουσική: Αργύρης Κουνάδης

Έργο σε δύο μέρη και επτά εικόνες. Αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια παλιά αθηναϊκή αυλή κοντά στο λόφο του Φιλοπάππου. Ο Αλέξης παντρεύεται την αγαπημένη του Χριστίνα. Το ζευγάρι προσπαθεί να χτίσει τη ζωή του, μέχρις ότου ένα μοιραίο ατύχημα ρίχνει την αυλαία του δράματος.

Το έργο μαζί με την Αυλή των θαυμάτων και την Ηλικία της νύχτας, εντάσσεται από τους μελετητές στην “τριλογία της Αυλής“, η οποία αντλεί τον τίτλο της από τον δημόσιο χώρο των “αυλών” της μεταπολεμικής Αθήνας.

“Το ότι μπόρεσε ο Καμπανέλλης να δώση γνήσια δραματική μορφή σ’ αυτό το πανανθρώπινο αίτημα, δείχνει πως το θέατρο μας έχει ξεπεράσει την ηλικία της ανωριμότητας”.

Ειρήνη Καλκάνη – ΑΠΟΓΕΥΜΑΤΙΝΗ (1956)

ΑΥΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΝΤΑΛΟΝΙ ΤΟΥ (1957)

Αυτός και το πανταλόνι του – Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Βασίλης Διαμαντόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Τσαρούχης

Ρεσιτάλ του Βασίλη Διαμαντόπουλου τεσσάρων μονολόγων με τα μονόπρακτα: Ο άνθρωπος με το λουλούδι στο στόμα του Λουίτζι Πιραντέλο , Η κρυφή ζωή του Ουώλτερ Μίττυ του Ιάκωβου Καμπανέλλη (βασισμένο στο ομώνυμο διήγημα του Τζέιμς Θέρμπερ), Οι βλαβερές συνέπειες του καπνού του Άντον Τσέχωφ και Αυτός και το πανταλόνι του του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Φιλοξενήθηκε στο Υπόγειο του Θέατρο Τέχνης

«… ο συγγραφέας του επιβεβαιώνει όλες τις ελπίδες που στηρίζονται στο ταλέντο, στην ευαισθησία και στις θεατρικές του γνώσεις. Παρά την περιορισμένη έκταση του μονολόγου, ολοκληρώνει έναν άνθρωπο. Έχουμε ευρήματα, επιδέξιο χειρισμό και συγκλονιστικές δραματικές μεταπτώσεις.»

Γεράσιμος Σταύρου – περ. ΕΠΙΘΕΩΡΗΣΗ ΤΕΧΝΗΣ (1957)

Η ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΜΙΤΤΥ(1957)

Η κρυφή ζωή του Γουόλτερ Μίττυ – Πολυχώρος Vault – 2022

Μονόλογος. Ελεύθερη διασκευή από το ομώνυμο διήγημα του Αμερικανού συγγραφέα Τζέιμς Θέρμπερ (1947).Ο Γουόλτερ Μίττυ, στην αυλή του σπιτιού του, καταφεύγει σε ηρωικές ονειροπολήσεις προσποιούμενος διάφορους ρόλους για να γεμίσει μια ασήμαντη και βαλτωμένη ζωή.

Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ (1957)

Η Αυλή των θαυμάτων – Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Τσαρούχης
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Έργο σε τέσσερα μέρη, Σε μια αυλή στο συνοικισμό του Βύρωνα, τη δεκαετία του 1950, κατοικούν άτομα και οικογένειες που ανήκουν στη λαϊκή τάξη, με συνδετικό στοιχείο την αγωνία για επιβίωση και καλύτερη ζωή. Όλοι του ετερόκλητοι και διαφορετικοί μεταξύ τους, μα γνώριμοι κι ευδιάκριτοι στη συλλογική μας μνήμη, συνθέτουν νια αληθινή και βαθιά ανθρώπινη μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας.

«Επί τέλους ένα έργο που αντέχει στον έλεγχο και στη σύγκριση με ξένα ομοειδή.»

Λέων Κουκούλας – ΑΘΗΝΑΪΚΗ

«…υπάρχει πρώτα πρώτα -μέγα δώρο- η έφεση και η γεύση του ποιοτικά καλού… δε συγχέεται το κάλλος με τον μπεζαχτά… κυριαρχεί το αίσθημα του Θεάτρου. Κι ακόμα, διακρίνεις καθαρά νοημοσύνη, επινοητικότητα, φαντασία, παρατηρητικότητα… ξέρει να επισημαίνει και να θερμαίνει.»

Άγγελος Τερζάκης -ΤΟ ΒΗΜΑ

«Έκανε πολύ καλά ο κ. Κάρολος Κουν που αλλάζοντας μάλιστα τη σειρά του ρεπερτορίου του στο Θέατρο του, παρουσίασε την Αυλή των Θαυμάτων. Δεν βλέπουμε συχνά έργα νέων Ελλήνων συγγραφέων τέτοιας ποιότητος και με τόση στοργή ανεβασμένα.»

Κλέων Παράσχος (Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ)

Η ΗΛΙΚΙΑ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ (1959)

Η Ηλικία της Νύχτας – Θέατρο Τέχνης – Κάρολος Κουν

Σκηνοθεσία: Κάρολος Κουν
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιάννης Στεφανέλλης

Έργο σε δύο μέρη. Ανήκει στην τριλογία της Αυλής. Ένα διώροφο αθηναϊκό αστικό σπίτι στην Πλατεία Κουμουνδούρου, 1954. Στον επάνω όροφο κατοικεί μια εύπορη οικογένεια και στο ισόγειο κάποιοι πρόσφυγες. Η ιδιόρρυθμη αυτή συγκατοίκηση αποτελεί τον πυρήνα του έργου. Οι ήρωες είναι κάτω από την ίδια στέγη, αλλά οι μοίρες τους δεν συναντώνται, όπως ακριβώς και οι κοινωνικές τάξεις στις οποίες ανήκουν.

«Ο Καμπανέλλης επιχειρεί να οικοδομήσει μια πλουσιότερη δραματική σύνδεση απ’ τα προηγούμενα έργα του. Αυτό μόνο φτάνει για ν αναγνωρίσουμε πως ο προβληματισμός του συγγραφέα επεκτείνεται από κάθε άποψη.»

Γεράσιμος Σταύρου -ΑΥΓΗ

ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΧΩΡΙΣ ΟΝΟΜΑ (1959)

Το παραμύθι χωρίς όνομα – Θίασος Βασίλη Διαμαντόπουλου, Μαρίας Αλκαίου – Νέο Θέατρο

Σκηνοθεσία: Βασ. Διαμαντόπουλος
Σκηνικά – Κοστούμια: Γιώργος Βακαλό
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις

Έργο σε τρεις πράξεις και εννέα εικόνες. Ελεύθερη διασκευή απότο ομώνυμο μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα (1910). Ο Καμπανέλλης οικοδομεί ένα θεατρικό έργο με πολιτικό και κοινωνικό περιεχόμενο. Στο έργο του υπάρχουν επιδράσεις από το “επικό θέατρο” του Μπρεχτ, αφηγηματικά μέρη με κίνηση και δράση συνόλου και με πολλή σάτιρα.

«Ο συγγραφέας της Αυλής των Θαυμάτων δίνει τώρα μ’ εκπληκτικούς σπινθήρες εξυπνάδας ένα πανόραμα του ρωμέικου, μέσα στην αχλή του παραμυθιού. Με οξύτατη παρατήρηση, με γνήσιο αίσθημα και χιούμορ… Στο Παραμύθι – όπως και στην Ηλικία της νύχτας υπάρχουν θαυμάσιες σελίδες, δυσεύρετες στο νεοελληνικό δραματολόγιο.»

Γεράσιμος Σταύρου – ΑΥΓΗ

Ο ΓΟΡΙΛΛΑΣ ΚΑΙ Η ΟΡΤΑΝΣΙΑ (1959)

Ο Γορίλλας και η Ορτανσία – Θέατρο Έαρ-Βικτώρια (2017)

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά-Κοστουμια: Κατερίνα Καμπανέλλη

Μουσική: Σταύρος Τσουμάνης

Μια τρελή κωμωδία ή φάρσα ή παραμύθι ή παραβολή ή ένα παιχνίδι για τέσσερις ηθοποιούς και όσους θεατές θέλουν να παίξουν μαζί τους, σε τρεις εικόνες και τρεις εκδοχές για το τέλος 

Το έργο εστιάζει σε έναν καθηγητή πανεπιστημίου, ο οποίος είναι παντρεμένος με την πλούσια και υπάκουη Μαίρη. Ο καθηγητής αγοράζει από τον ζωολογικό κήπο έναν ολόγυμνο γορίλα, τον οποίο ονομάζει «Αδάμ», με σκοπό να τον χρησιμοποιήσει ως βοηθό στα πειράματά του. Η κωμική και ανατρεπτική διάσταση του έργου προκύπτει από το γεγονός ότι ο καθηγητής συμπεριφέρεται στον γορίλα σαν να είναι κανονικός άνθρωπος που καταλαβαίνει τα πάντα.

Εδώ δεσπόζουν ο σαρκασμός και το γκροτέσκο. Πρωτογράφτηκε σε μορφή μονόπρακτου το 1952 και πρωτοπαρουσιάστηκε το 1959 από το θίασο της Έλσας Βεργή.

“Το έργο αυτό που πρωτογράφτηκε σαν μονόπρακτο και το επεξεργάστηκε ο συγγραφέας στην ώριμη περίοδο του, δίνοντας του την τελική μορφή, είναι μια εξαιρετική σάτιρα Ιονεσκικής υφής, για την φύση του ανθρώπου και την διαστροφική στρέβλωση των ανθρωπίνων σχέσεων. Σ’ αυτό του το ώριμο έργο ο Καμπανέλης πειραματίζεται, φλερτάροντας με τον σουρεαλισμό, το θέατρο του παράλογου και τον συμβολισμό, κατά τη γνώμη μου, με εξαιρετική επιτυχία.”

Μαρία Κυριάκη – ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ (2017)