ΜΙΑ ΚΩΜΩΔΙΑ (2002)

Μια Κωμωδία – “Ανοιχτό Θέατρο” Γιώργου Μιχαηλίδη – Ηρώδειο

Σκηνοθεσία: Γιώργος Μιχαηλίδης
Σκηνικά: Κατερίνα Καμπανέλλη
Σκηνικά – Κοστούμια: Αγνή Ντούτση
Μουσική: Θόδωρος Αντωνίου

Πολυπρόσωπη κωμωδία σε οκτώ εικόνες. Ο Καμπανέλλης παρουσιάζει μια φωταγωγημένη θεώρηση του θανάτου και ξορκίζει με σατιρική διάθεση τον μετακόσμιο ζόφο εξανθρωπίζοντάς τον και αναπαριστώντας τον ως συνέχεια της επίγειας ελαφρότητας. Το αρχετυπικό μοτίβο του Κάτω Κόσμου, που ο Όμηρος, ο Λουκιανός και ο Αριστοφάνης χειρίστηκαν με ποικίλους τρόπους, επικαιροποείται από τον συγγραφέακαι συνδέεται με την μανία “αξιοποίησής”του που καταλαμβάνει τους κατοίκους του Άδη. Ο οικοδομικός οργασμός, η ανεξέλεγκτη τουριστικοποίηση, ο καταναλωτισμός, η δημαγωγία, η ελευθεριότητα, η κερδοσκοπία αποτυπώνουν μεγενθυμένη την παθογένεια του καπιταλισμού και μαζί το ξεφτισμα μιας ουτοπίας που γίνεται δυστοπία.

“Ο δροσερός Καμπανέλλης που «αμιλλάται» εδώ με κέφι τους αριστοφανικούς Βατράχους, στήνοντας έναν Κάτω Κόσμο άνω κάτω, δημιουργεί ένα πολυπρόσωπο σύμπαν που φθέγγεται μικρά και μεγαλύτερα, φαιδρά και φαιδρότερα διαμαντάκια. Το ανθρώπινο τούτο σύμπαν το έχει ντύσει με χρωματικό χιούμορ, εύστοχη ποικιλία και γενικά εξαιρετικά καλό γούστο η Αγνή Ντούτση. Το αυτό πρέπει να πω για την λειτουργικότητα των λύσεων της Κατ. Καμπανέλλη: «καρφίτσωσε» έναν Άδη στις άχαρες τρύπες του Ηρωδείου, τις κατέστησε επιτέλους λειτουργικές, δεν φλυάρησε στον χώρο για να «φανεί»”.

Γ. Βαρβέρης – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

ΟΙ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΝΥΧΤΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΘΩΜΑ (2005)

Οι δύσκολες Νύχτες του Κυρίου Θωμά – Θέατρο των Εξαρχείων

Σκηνοθεσία: Τάκης Βουτέρης
Σκηνικά – Κοστούμια: Άγγελος Αγγελή
Μουσική: Πλάτων Ανδριτσάκης

Ο τελευταίος μονόλογος του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Ένας ηλικιωμένος άνδρας βρίσκεται αντιμέτωπος με τον πόνο της απώλειας της συντρόφου του, την αδυναμία των γηρατειών, την απελπισία της μοναξιάς, τον ανομολόγητο τρόμο για το επερχόμενο τέλος.

« … Οι Δύσκολες νύχτες του κ. Θωμά είναι ένα αριστουργηματικό πρόσφατο έργο του Ιάκωβου Καμπανέλλη, ο οποίος, σε πλήρη νεανική συγγραφική ευρωστία κι ευφορία, κατέγραψε με φιλάνθρωπη συγκίνηση και σύγχρονο χιούμορ τη στυφή ιδίως νυχτιά, καθημερινότητα ενός χήρου ηλικιωμένου άντρα, όπως αυτή εκδιπλώνεται μέσα από ποικίλες λεπτομέρειες, αυτοπαθή μικροεπεισόδια, μνήμες, μονολόγους, μονολόγους ως οιονεί διαλόγου, αναμνηστικές χαρές, αιφνίδιες θλίψεις και απέραντη, απέραντη μοναξιά. Ο Καμπανέλλης έχει τόσο ταλέντο κι είναι τέτοιος μεγάλος τεχνίτης, που δεν χρειάζεται αναγκαστικά τον άνθρωπο και τον κόσμο για να δημιουργήσει. Έχει έναν άνθρωπο και μέσω αυτού φτιάχνει τον κόσμο.»

Γιάννης Βαρβέρης – Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (Νοέμβριος 2005)

Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ (2014)

Ο Διάλογος – Θέατρο “Ιάκωβος Καμπανέλλης” – Νάξος 2014

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Εικαστική Επιμέλεια: Κατερίνα Καμπανέλλη
Μουσική Επιμέλεια: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Μονόπρακτο, γραμμένο το 1991, με υπότιτλο “Μια συνομιλία και μη συνομιλία ανάμεσα σε δύο πρόσωπα”. Ένα ζευγάρι, η Άννα και ο Δημήτρης, δύο ξένοι στο ίδιο σπίτι που κανένας δεν έχει να πει τίποτε στον άλλον. Συζυτούν μόνο για κοινότοπα θέματα της καθημερινότητας. Όλα όσα σκέφτονται και αισθάνονται παραμένουν στη σιωπή…

« … Στο μονόπρακτο Ο Διάλογος ο συγγραφέας μας δίνει την εικόνα ενός ζευγαριού που το στοιχειώνει το ανεκπλήρωτο…»
« … Μια πρωτοποριακή γραφή καθώς οι διάλογοι εκστομίζονται παρουσία και των δύο χαρακτήρων στη σκηνή – σαλόνι κι η δυνατότητα να επικοινωνήσουν μηδενίζεται όχι από την συνθήκη αλλά από το χάσμα το αγεφύρωτο ανάμεσά τους. Και πάλι έντονο το στοιχείο του χιούμορ και του σαρκασμού, καθώς η απελπισία ορίζεται όχι μόνο από αυτά που δεν έκανε ο καθένας μόνος του αλλά κι από αυτά που δεν έκαναν κι εξακολουθούν να μην κάνουν μαζί.»

Μαρία Κυριάκη – ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ (Οκτώβριος 2014)

ΠΟΙΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΥΡΙΟΣ…; (2014)

Ποιός ήταν ο Κύριος…; – Θέατρο “Ιάκωβος Καμπανέλλης”, Νάξος 2014

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Εικαστική Επιμέλεια: Κατερίνα Καμπανέλλη
Μουσική Επιμέλεια: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Μονόπρακτο, γραμμένο το 1991. Μετα από μια κηδεία, ένας άγνωστος εμφανίζεται στην πενθούσα οικογένεια και ισχυρίζεται πως ήταν στενός φίλος του εκλιπόντα. Τους αποκαλύπτει άγνωστες στιγμές της ζωής του και τους φανερώνει πτυχές του χαρακτήρα του που κανένας δεν ήξερε. Όταν ο άνδρας φεύγει, όλοι μένουν να αναρωτιούνται: “Ποιός ήταν ο κύριος;”, που γνώριζε καλύτερα από τους ίδιους τον δικό τους άνθρωπο;

« … Μια οικογένεια πενθεί για τον απρόβλεπτο θάνατο του πατέρα, συζύγου και αφελφού της. Ένας άγνωστος εισβάλει στο χώρο τους κι αρχίζει να μιλάει για τον εκλιπόντα παρουσιάζοντάς τον ως επιστήθιο φίλο του κι ούτε λίγο ούτε πολύ ως έναν άνθρωπο με σπάνια ταλέντα, μοναδικό ήθος κι άφθαστο ηρωισμό.»
« … Ο συγγραφέας τους παρακολουθεί, τους αποκαλύπτει σε βάθος, αστειεύεται μαζί τους, τους σαρκάζει, τους αγαπά και τους αποδέχεται, τους κάνει θεατρικούς ήρωες και τους δίνει μια υστεροφημία γλυκιά, διακριτική, χαμηλόφωνη, πλέκοντας έτσι το εγκώμιο του ασήμαντου ανθρώπου κι υψώνοντας ταυτόχρονα στο κοινό ένα κάτοπτρο για να δει το είδωλό του και να το αποδεχτεί προτού ο ζωντανός ή ο φυσικός θάνατος του στερήσει και την τελευταία ευκαιρία ευτυχίας.»

Μαρία Κυριάκη – ΕΠΙ ΣΚΗΝΗΣ (Οκτώβριος 2014)

Ο ΚΡΥΦΟΣ ΗΛΙΟΣ / ΣΙΛΩΑΜ (2016)

Κρυφός Ήλιος / Σιλωάμ – Θέατρο Τζένη Καρέζη

Και τα δύο κείμενα γράφτηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’50 (1951-1952). Αντλούν τη θεματολογία τους απευθείας από τις νωπές –τότε– μνήμες του Καμπανέλλη από τα δυόμισι χρόνια εγκλεισμού του στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν. Τα έργα πραγματεύονται την ηθική, την ενοχή, το ένστικτο της επιβίωσης και τα όρια του τι σημαίνει να παραμένεις «άνθρωπος» στις πιο ακραίες συνθήκες φόβου και απελπισίας.

Η συγκεκριμένη παράσταση υπήρξε σημείο αναφοράς, καθώς το κοινό και οι κριτικοί ήρθαν για πρώτη φορά σε επαφή με την ωμή «πρώτη ύλη» του δημιουργού, πριν αυτός καθιερωθεί. Στη διανομή συμμετείχαν εξαιρετικοί ηθοποιοί (όπως οι Ερρίκος Λίτσης, Δημήτρης Κανέλλος, Γιώργος Γιαννούτσος, Κώστας Φαλελάκης κ.ά.), μεταφέροντας την κλειστοφοβική και βαριά ατμόσφαιρα των στρατοπέδων.