Το Mauthausen των Παναγιώτη Κουντουρά και Αρίσταρχου Παπαδανιήλ, είναι ένα ποιητικό ντοκιμαντέρ που επιχειρεί να αναβιώνει το αδημοσίευτο κείμενο του Ιάκωβου Καμπανέλλη Οδοιπορικό Μαουτχάουζεν – Μάιος 1988 και την Καντάτα Μαουτχάουζεν του Μίκη Θεοδωράκη, προσεγγίζοντας την ιστορική μνήμη με έναν τρόπο που μοιάζει περισσότερο με τελετουργία παρά με κλασική καταγραφή. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές πως στόχος των δημιουργών δεν είναι να ξαναδιηγηθούν όσα γνωρίζουμε για το στρατόπεδο, αλλά να ψάξουν στον απόηχο της ιστορίας, σε εκείνα τα κενά που γεμίζουν μόνο με εικόνες, σιωπές και μουσική. Η ταινία επιδιώκει να μεταφέρει τον θεατή σε μια εμπειρία σχεδόν εσωτερική, εκεί όπου το τοπίο και η μνήμη συνομιλούν χωρίς φωνές, αφήνοντας στη μουσική και στο βλέμμα της κάμερας τον ρόλο της καθοδήγησης.

Η σχέση εικόνας και ήχου παρόλα αυτά παραμένει ο βασικός λόγος που η ταινία έχει κάποιες στιγμές πραγματικής δύναμης. Υπάρχουν σημεία όπου το ντοκιμαντέρ των Κουντουρά και Παπαδανιήλ καταφέρνει να συνδέσει τον χώρο με την αφήγηση της μουσικής με έναν τρόπο σχεδόν οργανικό, δημιουργώντας μια εμπειρία που δεν στηρίζεται στην πληροφορία, αλλά στην αίσθηση.

Το Mauthausen δεν στερείται ατμόσφαιρας ούτε συγκίνησης, αλλά θα είχε ανάγκη από μια πιο τολμηρή οπτική ματιά για να απελευθερωθεί πραγματικά από τους περιορισμούς του. Ακόμη κι αν δεν φτάνει στο ύψος των προθέσεών της, αποτελεί μια δουλειά που χρειάζεται να τη δει κανείς με προσοχή, γιατί θυμίζει πως η μνήμη δεν τελειώνει ποτέ και πως ο κινηματογράφος, ακόμη και στις αδυναμίες του, μπορεί να διατηρεί μέσα του μια απαραίτητη υπενθύμιση.